Manische depressie en Bordeline stoornis

In navolging van Shirley wilde mijn moeder ook graag haar verhaal kwijt. Ik heb haar deze kans gegeven om haar verhaal te kunnen vertellen. Omdat dit verhaal niet een verhaal is van 1 A4 maar van meerderen , zal ik mijn moeder haar atikel verdelen over een aantal artikelen. Mochten er mensen zijn die vragen hebben voor mijn moeder, laat even onderin de reactie je vraag achter of stuur even een mailtje naar: Info@mrskuiperij.nl en dan nemen we zo snel mogelijk contact met je op.
Veel lees plezier.

Hallo allemaal,

Ik ben Ans en ik ben de moeder van Gaby en Shirley. Ik heb aan Gaby gevraagd of ik mijn verhaal mocht doet op haar blog. Zie het als een soort kleine afsluiting.  Aangezien ze altidj zeggen: Belofte maakt schuld, heb ik mijn verhaal uitgeschreven. Dus hier komt die.

Al lange tijd was ik erg depressief en liet dat niet zien aan mijn omgeving, dit is voor mij niet zo moeilijk omdat ik zekerheid uitstraal en wat er onder de huid zit is goed te verbergen. In het jaar 2000 kon ik dit niet meer en deed ik een suïcide poging en kwam terecht op de P.A.A.Z. (Psychiatrische afdeling algemene ziekenhuizen. In stilte voelde ik mij erg overbodig en was ik ervan overtuigt dat ik er niet toe deed en dat mijn kinderen en mijn omgeving veel beter af waren zonder mij, als ik er niet meer was zouden de problemen die er toen al waren er niet meer zijn, eigenlijk is dit achteraf heel erg egoïstisch want ik stond er niet bij stil en zag niet wat voor verdriet ik de mensen in mijn omgeving aan deed. Ik voelde me waardeloos, overbodig en verdrietig. Ik at veel en sliep slecht. Had concentratie problemen en vergat heel erg veel.

Een suïcide poging was mijn uitweg, na heel erg lang gedacht te hebben over hoe ik dat dan zou moeten doen bedacht ik me wel dat ik daar geen anderen mee wilde confronteren zoals een treinmachinist. Pillen dat leek voor mij de beste en pijnlooste weg. Met een briefje heb ik afscheid genomen van de kinderen en de mensen om mij heen, heb het zo gedaan dat mijn toenmalige man me zou vinden. Gevonden ben ik, door mijn vader en mijn man, mijn vader heeft me laten lopen en mijn man heeft de dokter gebeld, ik ben in een ambulance naar het ziekenhuis gebracht en heb daar een maagspoeling ondergaan, vreselijk wat is dat een vervelende behandeling, daarna ben ik naar de afdeling psychiatrie gegaan.

Na een week of 6 begon ik uit het dal te klimmen en zag ik wel weer een uitweg, vechten voor de kinderen dat ben ik gaan doen. Na 3 mnd kwam ik in de manie, Nou wat is dat zeg?

Aantal kenmerken voor mij zijn, geen grenzen hebben, geld uitgeven, heel erg aanwezig zijn, druk zijn in gezelschap, hard gaan praten, overal om kunnen lachen, grapjes blijven maken. Heel erg hard gaan, 48 uur werk in 24 uur proberen te stoppen. Seksuele uitspattingen.( wel veilig)

 

3 Maanden heb ik daar gelegen en langzaam kwam ik uit de depressie, 3 x heb ik dezelfde test moeten doen en daar kwam uit dat ik aan een Manische depressie ( bipolaire stoornis) leed en een borderline stoornis heb. Dit wel in een lichte vorm. Later kwam daar nog een paniek en angst  stoornis bij, deze ontwikkelde ik in de loop der jaren.
In de maanden dat ik op de P.A.A.Z. lag had ik verschillende therapieën en leerde ik stapje voor stapje met mijn ziekte om te gaan en om de juiste medicatie te vinden. Op de afdeling van g.g.net voor chronische patiënten had ik dagelijks een halve dag therapie, doelen groep, schilderen, boetseren.

Een borderline training, een vers training en een E.M.D.R.  Therapie. Dit alles om te leren omgaan met die rot ziekte. Leren om mijn gedachten te controleren of zij reëel zijn of niet.  En de goede medicatie te vinden.
Het grote gros van mijn vrienden ben ik heel dankbaar dat ze achter me zijn blijven staan, ik heb het ze niet makkelijk gemaakt. Bedankt Wilma, Jeanette en Wendy.
Mijn ouders en kinderen hebben het niet makkelijk met mij gehad. Maar mijn kinderen heb ik wel kunnen houden, kunnen opvoeden en  veel mensen die psychisch ziek zijn  kunnen dit niet.

Voordat ik dat op de rit had was ik 7 jaar verder en  4 opname’s  rijker en een opname in een herstellingsoord mocht niet genoeg zijn.

Ik wilde graag naar een langdurige behandeling maar dit kon niet vanwege de kinderen, ik had geen oppas. In 2008 ging ik naar Scelta in Apeldoorn en ging daar in therapie.

Hierover een volgende keer, het is een te lange weg om ineens te beschrijven. Ik hoop dat anderen hierin kunnen zien wat er met me aan de hand was en of dat mensen wat kunnen hebben aan mijn ervaringen.
Het kan goed komen maar is een levens lang een strijd.

 Groeten Ans

One thought on “Manische depressie en Bordeline stoornis

  1. Jeetje mina. Wat lijkt borderline veel op PTSS. Dat wist ik eigenlijk al en nu ik dit zo lees, komen een aantal symptomen erg bekend voor. Wat ontzettend moedig dit zo te beschrijven, zo openlijk! Alle respect daarvoor. Meiden van deze blog: wat een kanjers zijn jullie. Wat is het heftig dit zo te moeten aanschouwen hé? Je staat met je rug tegen de muur. Ik heb een onbeschrijflijke tijd achter de rug met mijn lief. Hij heeft PTSS en vecht nog steeds enorm. Vanaf morgen krijgt ook hij emdr. Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.