Denk jij weleens: ‘Ik stop er gewoon mee?’

5 mensen in 6 dagen tijd. Als je in of rondom Doetinchem woont (of in ieder geval in de achterhoek) dan is het je haast niet ontkomen, het internet staat er vol mee. ‘Het treinverkeer in/rondom …. ligt plat in verband met een aanrijding met een persoon’.

Geen feest voor hen..

Afgelopen week is er in de buurt enorm veel gebeurd. Voor het ene gezin feest, kermis & het september feest, voor het andere gezin de ergste dag van hun leven.

5 gezinnen/families hebben namelijk het bezoek of telefoontje gehad met de boodschap dat hun familie lid uit het leven gestapt is.

Afgelopen week zijn er namelijk 6 tragische ongelukken voorgevallen in de achterhoek, waaronder 5 zelfdodingen in 6 dagen tijd. Het was het wachten zeker niet waard totdat nummer 5 zich melde vandaag.

Krantenkoppen

Ik was bij de Gelderlander op de site eventjes aan het neuzen tussen alle ‘krantenkopjes’ tot ik zag dat er in Nijmegen het verkeer stil lag i.v.m. een aanrijding met een persoon.

Waarom ik dit ten sprake breng is omdat ik schrik, echt schrik van het feit , überhaupt al dat er in deze tijd mensen zichzelf van het leven beroven maar ook nog zoveel in zo een korte tijd.

“Niet gelukkig, Niet verdrietig, maar Leeg.”

Het lijkt een makkelijke uitweg

Vaak is dit wat mensen denken, althans zo zie ik dat voor me wanneer ik denk aan de mensen die zover zijn gekomen dat ze geen uitweg meer zien. Wat gaat er in je om? Waar denk je aan? Heb je nog heldere gedachtes? Of zijn dit simpelweg domme vragen die mij te binnen schieten Wanneer ik lees dat er wéér een incident heeft plaatsgevonden tussen een trein en een persoon.

Op dat moment gaan mijn nekharen overeind staan. Ook bij mij komen dan de eerste vragen naar boven: ‘waarom?’, ‘wat heeft jou zover gebracht’? Maar vooral, hadden wij hier iets aan kunnen doen..

Hadden wij dit aanzien komen, heeft die persoon ooit een schreeuw om hulp laten klinken.. ik heb geen idee. Het onderwerp ‘Zelfdoding’ vind ik soms maar moeilijk om over te hebben.

Er rust een grote taboe op, en natuurlijk snap ik dat je dit niet bespreekt tijden de koffie pauze op het werk maar waarom word hier niet over gesproken.. waarom zien instanties niet dat er ingegrepen moet worden of denken ze achteraf ; oh nu ik terug denk heeft de persoon in kwestie wel ooit iets laten vallen.. Maar vooral, waarom mag je het hier niet over hebben zonder direct een oordeel te vellen of zonder te horen te krijgen ‘sssst’

Een leven vol mogelijkheden

Zul je denken..

Aan de ene kant , vind ik! leven wij momenteel in een wereld vol mogelijkheden, maar voor een aantal ook een grote eenzaamheid. Soms wanneer ik in het ziekenhuis, verzorgingshuis of met bekende praat hoor ik toch vaak het verhaal terug komen dat toegang tot de gezondheidszorg met een hoge eigen risico en wachtlijsten enorm moeilijk geworden is.. en mensen sneller met hun problemen blijven zitten ipv hulp zoeken.

Voor alle nabestaanden

Maar natuurlijk ook voor andere mensen die hun geliefde zijn verloren door zelfdoding. Mijn oprechte deelneming. Ik zou nooit tegen jullie kunnen zeggen ik weet hoe het voelt of ik weet hoe jullie je voelen. Maar ik durf wel te zeggen dat er aan het einde van de tunnel een klein lampje brand. Ook al is’ie heeel klein.. hij brand. Geef de moed niet op.

Nu wil ik absoluut de personen niet veroordelen die deze keuze gemaakt hebben.. of je nu 36 bent of 83.. of 12.. Op elke leeftijd vind ik dit verschrikkelijk om te zien of horen,

Denk jij aan zelfdoding? Of wil jij weten of je hulp nodig hebt? Neem contact op met Zelfmoord preventie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.